Βερλίγκα,…..έρωτας με τη πρώτη ματιά!

“ένα διήμερο ποδηλατικό οδοιπορικό στον Λάκμο”

του Τζιώγα Θάνου

Ήταν έρωτας με τη πρώτη ματιά…

Η καταπράσινη Βερλίγκα


Περιηγούμενος σε μιά ορειβατική ιστοσελίδα πρίν λίγα χρόνια, έπεσα πάνω σε μία φωτογραφία, μέρος ενός άρθρου για τον Λάκμο και τον Ασπροπόταμο. Η φωτογραφία απεικόνιζε το υψίπεδο της Βερλίγκας με τους πανέμορφους μαιανδρικούς σχηματισμούς στο καταπράσινο ορεινό πεδίο γύρω και ενώ ήταν εμφανές ότι η φωτογραφία για λόγους καλλιτεχνικούς είχε υποστεί επεξεργασία , μπορούσε ο καθένας να αντιληφθεί την ομορφιά και τη μοναδικότητα του τοπίου.

Ήταν έρωτας με τη πρώτη ματιά, έπρεπε οπωσδήποτε να πάω και το δώ το μέρος ιδίοις όμμασι. Θυμάμαι κοινοποίησα τη φώτογραφια στον ποδηλατικό μου “συνένοχο” Ιωακείμ, ο οποίος έφαγε το ίδιο “σκάλωμα” άμεσα και ξεκινήσαμε να συλλέγουμε πληροφορίες για το μέρος και να κάνουμε προεργασία χάραξης κύριας διαδρομής και εναλλακτικών. Στην πορεία, στην παρέα των “ερωτευμένων” προστέθηκε και ο έταιρος σεσημασμένος, Μάλαμας Σωτηρίου!

Πέρασε καιρός μέχρι το όνειρο μας να γίνει πραγματικότητα. Πιο συγκεκριμένα γύρω στα δύο χρόνια! Σ’όλο αυτό το διάστημα βέβαια, υπήρξαν φορές που είχαμε προγραμματίσει να το επισκεφτούμε το μέρος, αλλά πάντα κάτι προέκυπτε και το αναβάλλαμε. Μία ο καιρός, μία προσωπικά απρόοπτα τελευταίας στιγμής, μας διέφευγε πάντα.
Αυτή τη φορά δεν είχαμε σκοπό να αφήσουμε το αντικείμενο του πόθου μας, να μας ξεφύγει. Θα πηγαίναμε όπως και να έχει. Έχοντας μια γεμάτη σεζόν με εξορμήσεις, είτε με ανοικτές στο κοινό εκδρομές (Βοβούσα, Γράμμο), είτε με pre-rides, είχε φτάσει το τέλος του Αυγούστου και οι αρχές του Σεπτεμβρίου για να βρούμε Σαββατοκύριακο που να μας βολεύει να κάνουμε τη συγκεκριμένη εξόρμηση.

Η Βερλίγκα με τη δική μου “ματιά”.

Ο στόχος εξαρχής ήταν να διανυκτερεύσουμε στην ύπαιθρο στη συγκεκριμένη εκδρομή, οπότε ήταν πολύ σημαντικό να μη ξεφύγει ημερολογιακά απο τις αρχές του Σεπτέμβρη η εκδρομή καθώς τον καιρό στα ορεινά της Ελλάδος στις αρχές του Φθινοπώρου, δεν είναι να τον παίρνεις αψήφιστα.

Έχοντας εγκατασταθεί επαγγελματικά στη περιοχή, γνώριζα ήδη ότι τα επίπεδα και οι όγκοι των υδάτων, αυτή την εποχή, βρίσκονται στο χαμηλότερο τους σημείο και απο την μία μεριά αυτό θα μας εξυπηρετούσε καθώς διευκολύνει τη διέλευση των ρεμάτων , απο την άλλη ηταν σχεδόν σίγουρο ότι η βερλίγκα και οι καταρράκτες του ασπροποτάμου, δεν θα είχαν πολύ νερό και δεν θα είμασταν σε θέση να δούμε την περιοχή σε όλο της το μεγαλείο. Ας είναι…κάτι κερδίζεις, κάτι χάνεις.

Εδώ καλό θα ήταν να δώσουμε μερικά στοιχεία για τον Λάκμο ή Περιστέρι, όπως είναι η άλλη ονομασία του βουνού.
Ουσιαστικά, ο Λάκμος είναι μέρος της ραχοκοκκαλιάς της Ηπειρωτικής Ελλάδας, που αποκαλούμε Πίνδο. Βρίσκεται περίπου στη μέση της οροσειράς της Πίνδου και αποτελεί το σύνορο της Βόρειας Πίνδου (Γράμμος, Σμόλικας, Μιτσικέλι) με τη νότια (Τζουμέρκα, Άγραφα). Επίσης αποτελεί και φυσικό σύνορο μεταξύ Ηπείρου στα δυτικά και Θεσσαλίας στα ανατολικά.

Στα δυτικά του βουνού περνάει ο ποταμός Άραχθος, ενώ στα ανατολικά πηγάζει ο Αχελώος. Στα κεντρικά του βουνού, σε υψόμετρο 2.050 μ., βρίσκεται το πιο διάσημο αλπικό οροπέδιο της χώρας μας, η Βερλίγκα.Τα νερά που τρέχουν από τις κορυφές σχηματίζουν ακριβώς στη γούβα του οροπεδίου, μια δρακόλιμνη. Στη συνέχεια τα νερά οδηγούνται μέσα από ένα μαιανδρικό δίκτυο ρυακιών, στην έξοδο από το οροπέδιο προς τα ανατολικά και στην δημιουργία του Ασπροπόταμου και στη συνέχεια του Αχελώου. Ανάλογα με την εποχή τα νερά στους μαιάνδρους φουσκώνουν και σχηματίζουν μικρές λίμνες, ενώ άλλοτε στερεύουν αφήνοντας πίσω τα σκαμμένα μονοπάτια τους.

Η σχεδιάση της βέλτιστης διαδρομής και του καλύτερου δυνατόν προγράμματος μιας ποδηλατικής εκδρομής, ιδίως πολυήμερης και πολύ περισσότερο σε μια περιοχή που δεν έχεις ξαναποδηλατίσει, είναι πάντα πολύ δημιουργική και όμορφη διαδικασία για μένα προσωπικά, ωστόσο είναι εξίσου στρεσογόνα, καθώς προσπαθείς να σχεδιάσεις τις καλύτερες διαδρομές μέσα στις δυνατότητες των συμμετεχόντων, λαμβάνοντας υπόψη παράγοντες που δεν γνωρίζεις ή και δεν μπορείς να προβλέψεις ,όπως ο καιρός και η μορφολογία του εδάφους. Συν του ότι καλό είναι να υπάρχει πιθανή διαδρομή εξόδου ή επιστροφής σε περίπτωση μηχανικού προβλήματος ή ατυχήματος.

Τα τελευταία μέτρα πρίν τη Βερλίκα.

Σχεδιάστηκαν πολλές συνδυασμοί πιθανών διαδρομών, χρησιμοποιώντας ως βάση και αφετηρία διάφορα σημεία στη περιοχή. Τελικά καταλήξαμε να χρησιμοποιήσουμε ως βάση το χωριό Χαλίκι, το οποίο είναι η πιό βολική τοποθεσία για κάποιον για να προσεγγίσει τη βερλίγκα. Επίσης έχει το πλεονέκτημα της κοντινότερης απόστασης απο τη Θεσσαλονικη σε σχεση με τις άλλες πιθανές αφετηρίες και τέλος προσφέρει πλήθος ξωκκλήσιων για να διανυκτερεύσουμε.

Ξεκινώντας το σχεδιασμό της εξόρμησης, είχαμε 2 δεδομένα.Το πρώτο ήταν το γεγονός ότι λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων, θα ξεκινούσαμε το Σάββατο το πρωί από Θεσσαλονίκη και υπολογίζοντας τη διαδρομή, τις στάσεις και το χρόνο προετοιμασίας των ποδηλάτων, δεν υπήρχε περίπτωση να ξεκινάμε να ποδηλατούμε πρίν της 11:00 το πρωί, όπερ σημαίνει ότι θα έπρεπε να επιλέξουμε μια διαδρομή για εκείνη τη μέρα που δεν θα ήταν τέτοιου επιπέδου δυσκολίας που μπορεί να μας βγάλει εκτός χρονικού προγραμματισμού σε μεγάλο βαθμό.

Το δεύτερο δεδομένο ήταν ότι η διαδρομή απο το Χαλίκι για τη Βερλίγκα, σε επίπεδο δυσκολίας, ήταν ακριβώς αυτό που θέλαμε να αποφύγουμε για πρώτη μέρα, καθώς τα 1000μ υψομετρικής ανόδου στα πρώτα 13 χιλιόμετρα δεν τα λές και εύκολη προσπάθεια, τουλάχιστον για τα δικά μας “κυβικά”. Οπότε έπρεπε να βάλουμε την επίσκεψη στη λίμνη, τη Κυριάκη καθώς θα είχαμε περισσότερο χρόνο να διαθέσουμε, ξεκινώντας νωρίς το πρωί και έχοντας χρονικό περιθώριο να διαθέσουμε αν κάτι πήγαινε στραβα στη πορεία και καθυστερούσαμε.

Για το Σάββατο λοιπόν επιλέξαμε να κάνουμε μια κυκλική διαδρομή στον ορεινό όγκο ανατολικά του Χαλικίου και του Ασπροπόταμου, προς την Ανθούσα και το δάσος της Ρόνας. Μια διαδρομή σαφώς ευκολότερη της ανάβασης στη Βερλίγκα, που θα λειτουργούσε περισσότερο εισαγωγικά στη μορφολογία της περιοχής και ως προθέρμανση για την επόμενη ημέρα.
Όλα αυτά στα χαρτιά βέβαια, καθώς τα απρόοπτα δεν λείπουν ποτέ σε αυτές τις περιπτώσεις.

Το πρώτο απρόοπτο προέκυψε στην αναχώρηση μας το Σάββατο το πρωί καθώς ο Μάλαμας ξέχασε το κινητό του στην οροφή του αμαξιού κατά τη διαδικασία φόρτωσης των ποδηλάτων στη σχάρα! Το κινητό, όπως γίνεται αντιληπτό, δεν παρέμεινε στη θέση του κατά την εκκίνηση μας και η απώλεια του προκάλεσε όπως είναι φυσικό άγχος και νευρικότητα κυρίως στον Μάλαμα, λόγω του ότι αποτελεί εργαλείο της δουλειάς του και μας στοίχησε χρόνο, καθώς αφιερώσαμε, ματαίως απ’ότι αποδείχθηκε, πολύ απ’αυτόν στην αναζήτηση του.

Επιπλέον κάνοντας μια στάση στη Βέροια, ώστε ο Μάλαμας να αγοράσει καινούργιο κινητό, φτάσαμε ήδη αρκετά αργότερα απ’το προγραμματισμένο, στο Ανήλιο του Μετσόβου. Απο εκεί ξεκίνησε το ομορφότερο οδικό κομμάτι της διαδρομής μας αφού ο επαρχιακός δρόμος που φιδογυρίζει στις δυτικές πλαγιές του Δοκίμιου όρους, νότια του Μετσόβου και σε οδηγεί στο Χαλίκι, είναι πανέμορφος με εντυπωσιακή θέα σε πολλά σημεία και αρκετές εναλλαγές τοπίου.

η θέα απο τη διαδρομή Ανήλιου – Χαλικίου

Με αυτά κι αυτά, φτάσαμε στο χωριό Χαλίκι λίγο μετά της 12 το μεσημέρι και ο χρόνο πίεζε πλέον αρκετά αν θέλαμε να ποδηλατήσουμε τη διαδρομή που είχαμε σχεδιάσει για πρώτη μέρα. Αφήσαμε το αμάξι στην πλατεία του χωριού και αρχίσαμε γρήγορα γρήγορα να ετοιμάζουμε ποδήλατα και εξοπλισμό. Το Χαλίκι είναι ένα πολύ όμορφο βλάχοχώρι, χτισμένο αμφιθεατρικά στους ανατολικούς πρόποδες του Λάκμου, με τον Ασπροπόταμο να κυλάει ανάμεσα του. Οι ντόπιοι δεν έδειξαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για εμάς. Ήταν ξεκάθαρο ότι έχουν συνηθίσει τη παρουσία φυσιολατρών στο χωριό για κάθε λογής δραστηριότητα, οπότε δεν είμασταν κάτι καινούριο για αυτούς.

Το Χαλίκι

Αφού ετοιμαστήκαμε, ξεκινήσαμε λίγο πρίν της 1 το μεσημέρι τη διαδρομή μας. Περνόντας μέσα απο τα πέτρινα καλντερίμια του χωριού, βγήκαμε στο δρόμο που οδηγεί νότια κατα μήκος του Ασπροπόταμου. Αυτό το κομμάτι παρότι ασφάλτινο, είναι πολύ όμορφο με τη φύση να οργιάζει γύρω και σε αρκετά σημεία να υπάρχει οπτική επαφή με τον Ασπροπόταμο. Μετά απο 4 χιλιόμετρα, φτάσαμε στη διασταύρωση για Ανθούσα και αρχίσαμε να ανεβαίνουμε με κατέυθυνση βόρειοανατολική προς το χωριό.

Μπήκαμε στην Ανθούσα, ένα χωριό που αποκτά ζωή απο την ανοιξη και μετά, καθώς το χειμώνα είναι ακατοίκητο και επισκεφτήκαμε το παραδοσιακό πέτρινο γεφύρι του Μίχου όπου βγήκαμε τις απαραίτητες φωτογραφίες. Μην έχοντας πολύ χρόνο να διαθέσουμε λόγω της αργοπορημένης μας αναχώρησης, συνεχίσαμε τη διαδρομή μας ανηφορίζοντας πάνω σε δασικό δρόμο πνιγμένο στο πράσινο, ο οποίος ακολουθούσε το ρέμα της Λεπενίτσας( που είναι και το όνομα του χωριού στα βλάχικα) μέχρι ένα σημείο που το διασχίσαμε και αρχίσαμε να κατευθυνόμαστε βόρεια προς τη θέση “Μπάρνα”. Το κομμάτι αυτό ήταν συνεχόμενα ανηφορικό μέχρι το ψηλότερο σημείο της διαδρομής(1840μ).

Το γεφύρι της Ανθούσας
Πράσινο παντού

Απο εκεί και πέρα η θέα ήταν μοναδική, καθώς ο δρόμος φιδογύριζε στα σαμάρια ανάμεσα σε κορφές της περιοχής( “Μία”, “Ρόνα”, “Τραμπάλα”) και στ’αριστερά μας ανοίχθηκε ο ορίζοντας και απολαμβάναμε τις ανατολικές πλαγιές του Λάκμου. Περάσαμε μερικά μαντριά πρίν βρούμε ξανά την άσφαλτο στο πέρασμα του “Σκαφιδά” που αποτελεί και το φυσικό όριο του Εθνικού πάρκου Τζουμέρκων-Περιστερίου και Χαράδρας Αράχθου.

Στάση για να απολαύσουμε τη θέα
Στα όρια του Εθνικού Πάρκου

Το τελευταίο κομμάτι της διαδρομής αποτελείτο απο μια ασφάλτινη κατάβαση σε μεγάλες ταχύτητες και με πολλούς ελιγμούς για να αποφύγουμε τα “δωράκια” που αφήναν κατά δεκάδες, οι αγαπημένες μας αγελαδίτσες, οι οποίες συν τοις άλλοις, είχαν κάνει μπλόκο στο δρόμο και μας κοιτούσαν με την χαρακτηριστική τους απάθεια.

Βλέμμα όλο νόημα

Λίγο πρίν της 6 το απόγευμα επιστρέψαμε στο Χαλίκι. Αφού κάναμε ένα μικρό tour στις ταβέρνες του χωριού για φαΐ και τσιπουρο, ήρθε η ώρα ν’αναζητήσουμε χώρο για τη διανυκτέρευση μας. Συμβουλευόμενοι τους ντόπιους, που μας υπόδειξαν το ξωκλήσσι του Αγ.Αθανάσιου στην άκρη του χωριού, οδηγηθήκαμε σε ένα πολύ όμορφο μικρό εκκλησάκι με εσωτερική αυλή και στρατηγική θέση, καθώς είχαμε θέα το χωριό αλλά και τον Ασπροπόταμο απο κάτω, απλώσαμε τους υπνόσακκους μας και απολάυσαμε τη ξαστεριά πρίν οδηγηθούμε στην αγκαλιά του Μορφέα.

Το πολύστερο ξενοδοχείο μας
Άγιος Αθανάσιος στο Χαλίκι

Κάτι τα τσιπουράκια της προηγούμενης, κάτι ο υπέροχος υπαίθριος ύπνος, το πρόγραμμα πήγε για ακόμη μια φορά πίσω, καθώς καταφέραμε να ξυπνήσουμε λίγο πρίν της 9, το πρωί της Κυριακής. Δίχως να νιώθουμε τη παραμικρή πίεση του χρόνου, φάγαμε το πρωινό μας, απολάυσαμε τον υπέροχο καφέ μας απο το υπερσύγχρονο μηχάνημα espresso του Μάλαμα και αφού ετοιμαστήκαμε, ξεκινήσαμε γύρω στης 10 για την ανάβαση που γνωρίζαμε όλοι ότι είναι η δυσκολότερη που έχουμε κάνει ως εκείνη τη στιγμή στην ποδηλατική μας πορεία και θα τέσταρε τη φυσική μας κατάσταση.

Η σωτήρια εσπρεσιέρα του Μάλαμα!

Το πρώτο κομμάτι της διαδρομής και της ανάβασης ήταν σχετικά ομαλό αλλά πολύ γρήγορα καταλάβαμε ότι η συνεχή ανάβαση δεν θα ήταν η μοναδική δυσκολία της διαδρομής μας. Το έδαφος στη περιοχή είναι εξαιρετικά πετρώδες και η προσπάθεια που καταβάλαμε να υπερνικήσουμε τη τριβή και τη βαρύτητα, διπλασιάζονταν απο τη έλλειψη πρόσφυσης και το συνεχές “κοπάνημα” του ποδηλάτου. Παρόλα αύτα, η διαδρομή απο την αρχή μας αποζημίωνε καθώς κινείται παράλληλα με ένα απο τα ρέμματα που κατεβαίνει απο της κορφές (ρέμα Κοπράου) και έχει σημεία να σταματήσεις και να απολαύσεις το παγωμένο νερό.

Οι κολυβύθρες του ρέματος Κοπράου


Μετά τα 3 πρώτα χιλιότερα, η διαδρομή πλέον μπαίνει και κινείται στο δάσος με την ανάβαση να αυξάνει σε κλίση και τραχύτητα και οι πρώτες ευχές του στύλ “να περνούσε τώρα κάνα αγροτικό, να μας φορτωσει μέχρι πάνω” έκαναν την εμφάνιση τους. Σαν κάποιος να μας κάνει πλάκα, λίγα μέτρα πιό πάνω, ακούσαμε τον ήχο μηχανής απο την αντίθετη απο εμάς κατέυθυνση και ένα αγροτικό με 2 βοσκούς έκανε την εμφάνιση του και σταμάτησε μπροστά μας. Ακολούθησε η εξής στιχομυθία:
“Για που το βάλατε ρε παλικάρια;”,

“Ανεβαίνουμε πάνω στη Βερλίγκα”,

“Με τα ποδήλατα;”,

“Ναι”,

“Α εσείς τό’χετε χαμένο!”

κομμάτι της ανάβασης
Ο Μάλαμας ίσα που διακρίνεται

Στα 1500μ υψόμετρο αφήσαμε πίσω τη σκιά των δέντρων και πλέον πέρα απο την συνεχή ανηφόρα και τις κροκάλες, είχαμε και τρίτο θέμα να αντιμετωπίσουμε, τη άμεση έκθεση στον ήλιο. Ωστόσο βρίσκοντας ρυθμό και με τις απαραίτητες στάσεις για ενεργειακή αποκατάσταση, καλύπταμε σταθερά έδαφος και ο στόχος φαινόταν πιο καθαρά μπροστά μας. Περάσαμε 2 μαντριά και παρότι είχαμε ακούσει για τα πολύ ύπουλα τσομπανόσκυλα της περιοχής, η αλήθεια ήταν ότι ενώ είναι πολύ καλά στη δουλειά τους και θαυμάσαμε ιδίοις όμμασι, τις τεχνικές προστασίας του κοπαδιού τους, δεν νιώσαμε να απειλούμαστε ιδιαίτερα. Ισως λόγω του ότι είμασταν τρείς.

Το έδαφος σε όλη τη διαδρομή

Σε αυτό το υψόμετρο ήταν πλέον περισσότερο εμφανής η ελλάτωση των υδάτινων ροών, λόγω εποχής και είχαμε και μια σχετική ανησυχία καθως είχαμε κάνει κακό υπολογισμό στην τροφοδοσία νερού γιατί πιστέυαμε ότι θα βρίσκαμε σημεία να γεμίσουμε τα παγούρια μας. Για καλή μας τύχη πέσαμε πάνω σ’εναν φυσιολάτρη ο οποίος είχε ανέβει στο βουνό με το τζίπ και τα σκυλιά του για τρέξιμο και φωτογραφίες και μας πρόσφερε λίγο απο το δικό του απόθεμα.

Ο ίδιος άνθρωπος μας προετοίμαστε επίσης και για τη κατάσταση που θα συναντούσαμε πάνω στη Βερλίγκα, καθώς μόλις είχε κατέβει απο εκεί. Την πολύ χαμηλή στάθμη υδάτων τη υποπτευόμασταν ήδη αλλά το ότι βοσκοί είχαν αμολήσει τα κοπάδια με τις αγελάδες να βοσκήσουν και είχαν κάνει το μέρος ναρκοπέδιο, μας ξενέρωσε λίγο καθώς δεν θα μπορούσαμε να κατέβουμε στη γούβα που είναι τα κανάλια του νερού και να φωτογραφήσουμε το μέρος.

Περνώντας ένα τελευταίο τελείως άδειο μαντρί κοντά στα 1900μ, φτάσαμε στο τελευταίο μέρος της ανάβασης αλλά δεν είχαμε ακόμα οπτική επαφή με τη Βερλίγκα. Η θέα ωστόσο ήταν μαγευτική! Μπροστά μας στα ανατολικά απλώνονταν όλη σχεδόν η ανάβαση μας και έβλεπες βουνά και κορφές μέχρι εκεί που έφτανε το μάτι. Μιά τελευταία ανάβαση με μεγάλη κλίση και κροκάλες που καθιστούσε το πεταλάρισμα αδύνατο, μας ανάγκασε να κάνουμε hike n’ bike στα τελευταία μέτρα, λές και έπρεπε να ζοριστούμε μέχρι τέλους για να δρέψουμε το καρπό του κόπου μας και ξάφνου…

Να’τη…μαγευτική, μεγαλοπρεπής. Ακόμη και έτσι, με τα νερά της στο χαμηλότερο σημείο, σχεδόν να ελάζουν στους μαιανδρικούς σχηματισμούς, με τα γελάδια να βολτάρουν και να στερούν τη δυνατότητα μιας καθαρής λήψης, η Βερλίγκα είναι ένας μαγικός τόπος. Η θέα γύρω κόβει την ανάσα, η Τσουκαρέλα στα 2294μ δεσπόζει στα βόρεια, ο ορίζοντας ανοιχτός στα ανατολικά και στο κέντρο σαν υδατινος κρατήρας η λίμνη.

Η Βερλίγκα!

Δεν κάτσαμε πολύ είναι η αλήθεια, κάνα μισάωρο και αν, αλλά ήταν ένα από τα πιό γεμάτα μισάωρα της ζωής μου. Γεμάτο σε εικόνες, σε σκέψεις, σε αφουκρασμό της φύσης. Ήταν σαν να λέγαμε στον εαυτό μας ότι πρεπέι να κάτσουμε λίγο και να μην την ευχαριστηθούμε ώστε να έχουμε κίνητρο να την επισκεφτούμε ξανα.

ο Ιωακείμ μια κουκίδα στο τοπίο
η θέα στα ανατολικά της Βερλίγκας

Η κατάβαση ήταν, αν είναι αυτό δυνατόν, περισσότερο κουραστική απο την ανάβαση. Το εξαιρετικά πετρώδες έδαφος ταλαιπωρούσε συνέχεια τα ήδη κουρασμένα μας χέρια και σώμα και είναι γνωστό ότι όταν είσαι κουρασμένος γίνονται τα περισσότερα λάθη στη ποδηλασία. Το λάθος σε ένα τέτοιο μέρος δεν συγχωρείται, οπότε είμασταν ιδιαιτέρως προσεκτικοί για να αποφύγουμε κανένα απρόοπτο.


Σαν όαση στα κουρασμένα μας πόδια και το ηλιοκαμμένο μας σώμα, ήταν το παγωμένο ρέμα που είχαμε συναντήσει στην αρχή της διαδρομής μας και τώρα το βρίσκαμε στο τέλος της. Ακόμη και με χαμηλά τα νερά, το ρέμα δημιουργούσε μικρές κολυβύθρες τις οποίες εκμεταλλευτήκαμε για να βουτήξουμε τα κορμιά μας και να ολοκληρώσουμε μια απίθανη διαδρομή.

Η διαδρομή που κάναμε σε κάμιά περίπτωση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί εύκολη. Απευθύνεται σε άτομα που έχουν ποδηλατική εμπειρία και καλή φυσική κατάσταση. Η εποχή που επισκεφτήκαμε το μέρος όπως γνωρίζαμε και αποδείχθηκε και στη πράξη, δεν ήταν η καλύτερη για να είχαμε τη βέλτιστη εμπειρία. Λογικά, απο μέσα Ιούνη μέχρι μέσα Ιουλίου, είναι η ιδεατή περίοδος για να απολάυσει κανείς όλο το μεγαλείο του τοπίου.

Κουρασμένοι αλλά ευτυχείς


Αναχωρώντας και αφήνοντας πίσω μας το Χαλίκι και όλο το ορεινό συγκρότημα του Περιστερίου, είχαμε όλοι στο αμάξι την ίδια αίσθηση ότι πολύ σύντομα, θα τα ξαναδούμε αυτά τα μέρη και ότι ο έρωτας της πρώτης ματιάς δεν ήταν επιφανειακός αλλά έγινε ουσιαστικός πλέον.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: