Το πρώτο μου bikepacking

Του Σωτηρίου Μάλαμα

Η πρώτη μου επαφή με το bikepacking ξεκίνησε χωρίς να συμμετέχω ο ίδιος. Ήμουν εκδρομή στο Τσεπέλοβο. Είχα πάρει και το ποδήλατο για να κάνω καμιά εκδρομή, χωρίς όμως να γνωρίζω κάποια συγκεκριμένη.

Και εκεί που είμαι αραχτός πίνοντας καφέ, βλέπω να κατηφορίζουν από την πλατεία του χωριού τέσσερις τύποι με τα mountain bike τους. Με την προτροπή της παρέας μου πετάγομαι από την καρέκλα μου και τους σταματάω. Τους ρώτησα αν γνωρίζουν κάποια διαδρομή.

“Αύριο 8 το πρωί έλα στην πλατεία να πιούμε καφέ και μας ακολουθείς όσο θες στη διαδρομή που θα κάνουμε” μου είπε ο πιο ψηλός.

Πάω λοιπόν το επόμενο πρωί στην πλατεία, τους βλέπω να ανοίγουν τα μπαγάζια τους και να τρώνε πρωινό, να τσιμπάνε και από αυτά που τους βγάζει μαζί με τους καφέδες η γιαγιά από το καφενείο.

Από τις κουβέντες αντιλαμβάνομαι ότι κοιμήθηκαν έξω. Κάπου κοντά στην πλατεία, αλλά έξω. Με sleeping bag, σκουφάκια κτλ. Κουβαλούσαν μαζί τους τον απαραίτητο εξοπλισμό. Ο ένας ροχάλιζε, ο άλλος άκουγε διάφορα, ο τρίτος φορούσε ωτοασπίδες και δεν καταλάβαινε τίποτα.

Τους ζήλεψα. Μόνο με τα ποδήλατα, με μια μικρή τσάντα με τα απαραίτητα,χαιρόντουσαν το βουνό, τη φύση και τα αστέρια.

Κάναμε ένα μέρος της διαδρομής μαζί, αλλάξαμε τηλέφωνα και χαιρετηθήκαμε. Είπαμε θα κανονίσουμε. Και κανονίσαμε.

Ξεκινήσαμε να κάνουμε διαδρομές μαζί. Φίλυρο, Χορτιάτη, Λητή τις Κυριακές. Οργανώσαμε εκδρομές στο Γράμμο (δις), όπου κατακτήσαμε και τις κορυφές με τα ποδήλατα.

Λάκμος bikepacking

Η υποδοχή μας στο Χαλίκι

Και έφτασε και η στιγμή για το bikepacking και για μένα. Αποφασίσαμε εκδρομή στο Λάκμο. Ταξιδέψαμε ως το χωριό Χαλίκι, από όπου ξεκινήσαμε την πρώτη μας διαδρομή. Μια κυκλική διαδρομή μας γύρισε στο χωριό, όπου επισκεφτήκαμε τις φημισμένες ταβέρνες του.

Όταν νύχτωσε για τα καλά, αποφασίσαμε ότι έπρεπε να πάμε να ξαπλώσουμε να ξεκουραστούμε, γιατί το επόμενο πρωινό είχαμε μια δύσκολη ανάβαση ως τη Βερλίγκα. Ανάψαμε τους φακούς και μέσα στο απόλυτο σκοτάδι κατευθυνθήκαμε στην αυλή από το ξωκλήσι απέναντι από το χωριό. Το είχαμε επιλέξει από το πρωί που φτάσαμε. Είχε περίφραξη και αυλόπορτα. Είχε και ένα μικρό σκέπαστρο που θα μας προστάτευε και από την υγρασία. Μπροστά από το ξωκλήσι είχε και βρύση με γάργαρο νερό.

Στρώσαμε τα sleeping bags, βάλαμε τα ποδήλατα κοντά μας, κλείσαμε τους φακούς και ξαπλώσαμε. Περιμέναμε μέχρι το μάτι να συνηθίσει στο απόλυτο σκοτάδι. Όταν έγινε αυτό, απομείναμε να χαζεύουμε τον ουρανό. Από τις σπάνιες φορές που παρατήρησα πόσα πολλά είναι τα αστέρια…

Στρώνοντας με τους φακούς να κοιμηθούμε

Για λίγη ώρα χαζεύαμε έτσι τα άστρα χωρίς να λέμε πολλά, σα να θέλαμε να αποηκεύσουμε τη στιγμή και να την κρατήσουμε και για πιο μετά.

Ο ύπνος με πήρε ακούγοντας το ποτάμι που περνούσε ανάμεσα στο ξωκλήσι και το κυρίως χωριό, καθώς και με τους ήχους που έκαναν τα διάφορα ζωάκια μέσα στις φυλλωσιές. Ό,τι πιο φυσικό για εκεί που ήμασταν. Εξάλλου εμείς ήμασταν οι εισβολείς σε αυτήν την περίπτωση.

Το πρωινό φως μας έκανε να ανοίξουμε τα μάτια μας ως φυσικό ξυπνητήρι. Το κρύο νερό από τη βρύση μας ξύπνησε για τα καλά. Το πέτρινο τραπέζι στην αυλή από το ξωκλήσι φιλοξένησε την εσπρεσιέρα μου με τον ζαπατίστικο καφέ και τις κούπες μας.

Ο πρωινός καφές μας

Αφού φάγαμε το πρωινό μας και ήπιαμε τον καφέ μας, ξεκινήσαμε μια ανάβαση 12 χιλιομέτρων. Ίσως η πιο δύσκολη που έχω κάνει ως τώρα μιας ήταν γεμάτη κροκάλες. Δύσκολη επιφάνεια. Η θέα όμως και η ομορφιά της Βερλίγκας μας αντάμειψε.

Οι πηγές της Βερλίγκας

Κατεβαίνοντας από εκεί κάναμε και μια βουτιά στις βάθρες που υπήρχαν εκεί! Ήταν το κερασάκι στην τούρτα του πρώτου μου bikepacking. Και φυσικά όχι του τελευταίου!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: