Το mtb και η γείωσις

Του Θάνου Τζιώγα

Έχεις αγκαλιάσει ποτέ δέντρο; Να κολλήσεις πάνω του, να τυλιχτείς γύρω απο τον κορμό του, όσο φτάνει η προέκταση των χεριών σου, να ακουμπήσεις το κεφάλι σου στο φλοιό του; Αν όχι αυτό, τουλάχιστον σίγουρα θα έχεις ξαπλώσει κάτω στο χώμα ή στο γρασίδι, πιθανότατα όταν ήσουν παιδί. Θα ξαπλώσες ανάσκελα με ανοιχτά χέρια και πόδια σαν τον άνθρωπο του Βιτρούβιου του Ντα βίνσι. Θυμάσαι την αίσθηση;

Είναι μία αίσθηση γνώριμη, μια αίσθηση ζεστασιάς και πληρότητας, σαν την μητρική αγκαλιά, είναι η αίσθηση…..της γείωσης! Είναι η αίσθηση πού λαμβάνουμε όταν βρισκόμαστε ανάμεσα στους ορεινούς όγκους, στα δάση, στα ρυάκια και στα γκρέμια , είναι μία αίσθηση πού ολοι οι ζωντανοί οργανισμοί πάνω σε αυτόν τον πλανήτη μοιραζόμαστε, η αίσθηση πού ο άνθρωπος, ο μόνος οργανισμός σε αυτό το πλανήτη που εσκεμμένα και ηθελημένα απώλεσε, συγκεντρωνομενος στα αστικά κέντρα και έχασε σιγά σιγά την επαφή του με αυτή τη διαδικασία της γείωσης. Διαδικασία απαραίτητη για τη ψυχική του υγεία και ισορροπία. Επί της ουσίας, λένε, ο άνθρωπος αποτελείται απο χώμα και νερό και γι’ αυτό άλλωστε αποσυντίθεται όταν πεθαίνει και επιστρέφει στη γή που τον γέννησε. Το μπετόν δεν διαλύεται, δεν ανακυκλώνεται κι όμως ο άνθρωπος επέλεξε να περιτριγυριστεί απο αυτό και να κόψει τον ομφαλιο λώρο με τη γη.

Η αρχέγονη αυτή ανάγκη τη γείωσης είναι που μας ωθεί να αναζητάμε την επαφή με τη φύση, με οποιαδήποτε μορφής δραστηριότητας μπορεί να γίνει αυτή, Πεζοπορία, Ορειβασία, Ποδηλασία, Κολύμβηση κλπ. Βασική προυπόθεση της γείωσης είναι η απευθείας έκθεση στο φυσικό περιβάλλον και στις καιρικές συνθήκες, όχι η απλή παρακολούθηση του μέσω της “ασφάλειας” ένός κλειστού χώρου, ακίνητου ή κινούμενου.

Σε κάποιους η ανάγκη αυτή είναι πιό έντονη, σχεδόν επιτακτική καθώς έχουν αντιληφθεί τις ζωογόνες επιπτώσεις της γείωσης. Σε άλλους πάλι, υπάρχει η ανάγκη σε ένα βαθμό, αλλά αντιμετωπίζεται ως μια διαδικασία που αν προκύψει, προέκυψε και όταν τελικά βρεθούν στη φύση, η επαφή τους με αυτή εμπεριέχει μια μορφή γραφικότητας. Τέλος, υπάρχουν και οι άνθρωποι που η χρόνια αποσύνδεση τους απο τη φύση και η ταυτόχρονη χρόνια σύνδεση τους με τεχνολογία τους έχει γυμνώσει απο καθε διάθεση επαφής με το φύση και πολλές φορές την αντιμετωπίζουν με φόβο.

Προσωπικά, θεωρώ ότι ανήκω στη πρώτη κατηγορία ανθρώπων και η ανάγκη μου αυτή καλύπτεται τα τελευταία χρόνια με την ανασχόληση με την ορεινή ποδηλασία και αυτή η μορφή επαφής με τη φύση είναι αυτή που θα μας απασχολήσει στο παρόν κείμενο. Τα οφέλη της άσκησης και της ποδηλασίας έχουν υπεραναλυθεί και δεν είναι του παρόντος να τα ξανατονίσουμε. Άλλωστε όλες οι μορφές σωματικής άσκησης έχουν τις αντίστοιχες θετικές επιπτώσεις. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι η ιδιαιτερότητα του Mountain Biking, τι έχει που δεν έχουν οι άλλες μορφές επαφής με τη φύση. Δεν μας ενδιαφέρει η σύγκριση με άλλες μορφές άσκησης , μας ενδιαφέρει τι το κάνει μοναδικό ως μέσο “γείωσης”.

Pre-ride, Γράμμος, Μάιος 2019

Το συγκριτικό πλεονέκτημα της ποδηλασία εν γένει και κατ’επέκταση της ορεινής ποδηλασίας, είναι η ταχύτητα! Δεν μιλάμε για την αγωνιστική ποδηλασία ( δρόμου ή βουνού), μιλάμε για τη περιηγητική ποδηλασία. Είναι αυτό που στην αγγλική λένε: “Seeing the world at 10 miles per hour”. Η ορεινή πεζοπορία και η ορειβασία, ενώ προσφέρουν όλα τα πλεονεκτήματα που προσφέρει και η ορεινή ποδηλασία, όπως φυσική άσκηση, ευεξία, επαφή με τη φύση κλπ, έχουν ένα βασικό μειονέκτημα σε σχεση με το mtb και αυτό είναι η απόσταση που μπορεί να καλύψει κάποιος κάνοντας τις συγκεκριμένες δραστηριότητες στο διάστημα επαφής του με τη φύση. Και ενώ γίνεται αντιληπτό το πόσο άσκοπο απο αποψη επαφής με τη φύση είναι να ταξιδεύεις με ενα αυτοκίνητο ή μηχανη πάνω στο βουνό με 60-70 χλμ την ώρα, η κάλυψη αποστάσεων με ταχύτητα 12-15χμλ την ώρα, που προσφέρει η ποδηλασία βουνό, είναι η ιδανική για να απολαύσει κάποιος όσο περισσότερο όγκο φύσης μπορεί χωρίς να θυσιάσει κανένα απο τα οφέλη της διαδικασίας της γείωσης.

Δεν υποτιμάμε βέβαια τη σημαντικότητα των άλλων μορφών επαφής με τη φύση όπως τη πεζοπορία και την ορειβασία, ούτε υπονούμε ότι η μία δραστηριότητα είναι ανώτερη απο την άλλη, απλά η απόσταση που μπορεί να καλύψει ένας πεζοπόρος ή ορειβάτης στο βουνό , είναι αισθητά μικρότερη σε σχέση με τον ποδηλάτη μέσα στο αντίστοιχο χρονικό διάστημα και αφού ένας απο τους σκοπούς όλων μας είναι η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη επαφή με το φυσικό τοπίο σε ταχύτητες που επιτρέπουν τη γείωση, είναι λογικό το ποδήλατο να “υπερτερεί”. Στα δικά μου μάτια τουλάχιστον.

Η εξερέυνηση του ενός ορεινού τοπίου επιτυγχάνεται σε μεγαλύτερη έκταση με τις 2 ρόδες του ποδηλάτου απ’ότι με τα 2 πόδια του πεζοπόρου και αν κάποιος θέσει ως αντεπιχείρημα το ότι ο πεζοπόρος-ορειβάτης μπορεί να επισκεφτεί πιό δυσπρόσιτα μέρη, είναι σίγουρο ότι το εν λόγω άτομο δεν γνωρίζει το επίπεδο ικανότητας των σύγχρονων ποδηλάτων βουνού. 

Το συγκεκριμένο συγκριτικό πλεονέκτημα της ποδηλασίας βουνού, μαζί βέβαια με το γεγονός ότι είναι μέσο άσκησης και μέσο γείωσης, είναι και αυτό που με έκανε να το επιλέξω και να το αγαπήσω και είναι και η δικαιολογία να παίρνω τα βουνά με τη πρώτη ευκαιρία.

Σε τελική ανάλυση, λίγη σημασία έχει ποια δραστηριότητα επιλέγει ο καθένας να έρθει σε επαφή με τη φύση και να γειωθεί. Δεν παίζει ρόλο το μέσο, απλά βγείτε και αγκαλιάστε το δέντρο, βγείτε και ξαπλώστε στο χώμα, βγείτε να λάβετε την ενέργεια της γης, του αέρα και του νερού.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: